Dlaczego człowiek jest dedykowany do rozwoju duchowego? 

Dlaczego głównym zadaniem człowieka jest wzrost duchowy? Innymi słowy; urzeczywistnienia najwyższej prawdy duchowej? 

Pojawia się doświadczenie. Intelektualnie powiedzielibyśmy, że gdzieś w brzuchu matki lub po urodzeniu. Jest to fakt niezaprzeczalny, gdyż tu i teraz, czytając te słowa, istnieje doświadczenie. Jakieś konkretne, mające właściwości i mogące być spostrzeżono przez coś, co nazywasz sobą (self). 

Gdzieś po drodze nabieramy świadomości własnej śmiertelności, która jest jedocześnie intrygująca jak i całkowicie niezrozumiała. Wiemy na pewno, że jest, lecz nie wiemy, kiedy, jak, czym jest i gdzie prowadzi, jeśli gdziekolwiek prowadzi. Istnienie śmierci zwraca człowieka ku duchowości przez „D”. Nie jest związana z religią, choć religia może być drogą do rozwoju duchowego. Czasami religia może być również przeszkodą w rozwoju duchowym, jeśli za jej sprawą zatrzymujemy się jedynie na intelektualnym poziomie pojmowania rzeczy, o których ona mówi. 

Spostrzeganie śmierć ma moc transformowania tego, co nazywamy życiem, gdyż jedno i drugie nie jest ze sobą rozłączone, a wzrost świadomości jednego powoduje wzrost świadomości drugiego. 

Śmierć jest mistyczna tak bardzo jak jest realna. Tak samo jest z rozwojem duchowym, polega on na eksploracji siebie (Self), poszukiwaniu, kontemplacji w zaciszu własnej, intymnej duszy. Poszukiwania tego Kim Jestem? Czym jest to, co zdaje się, że odejdzie wraz ze śmiercią? Czymże ona jest w swojej istocie? Czym jest życie? Gdzie zaczynam się ja, a rozpoczyna się wszystko inne? 

Kluczowe pytania oraz odpowiedzi, w bezpośrednim doświadczeniu zdają się pojawiać stopniowo. Rzadkością wydaje się sytuacja pojęcia wszystkiego naraz, mimo, że całość tejże „wiedzy” istnieje w nas w pełni od zawsze. 

Sytuacja, w której przez jakiś czas nie mamy zainteresowania rozwojem duchowym nie jest permanentnym stanem, lecz jedynie potrzebną przerwą. Czasami trwa ona dłużej, czasami krócej. Z ostatecznego punktu widzenia, nie ma to żadnego znaczenia, gdyż to właśnie tu i teraz albo pojawia się ciekawość oraz za nią podążanie, albo nie. Nic nie można na to poradzić, ani przyspieszyć tego procesu. Chęć przyspieszenia czegokolwiek wydaje się jedynie spowalniać i być przeszkodą na tej drodze. 

Droga wydaje się być prosta. Wystarczy się zrelaksować, dać sobie czas, podążać za ciekawością, podążać za lękiem przed śmiercią, który to lęk może występować w przeróżnej postaci. 

Rozwój duchowy nie jest dodatkiem lub możliwą opcją do wyboru. Nie jest też jednym ze sfer życia na równi ze sportem, relacjami, finansami etc. Rozwój duchowy to coś na co jesteśmy skazani. Spotkamy się z nim teraz, później lub w chwili śmierci. A że śmierć nadejdzie z całkowitą pewnością tu i teraz, to i rozwój duchowy też wydziewa się tu i teraz. 

Zawsze we właściwym momencie.